Yaklaşık 4 aydır Hamburg’ta AGH yapmaktayım. Kısaca şimdiye kadarki süreçten bahsetmek istiyorum.

Öncelikle ilk geldiğim gün beni havaalanında mentor’um ve buradaki AGH gönüllülerinden biri karşıladı. Önce bana yanımda param olup olmadığını sordular, yanımda param vardı ve yiyecek birşeyler almak için bir süpermarkete gittik. Orada kısa bir alışveriş yaptıktan sonra kalacağım yurda geldik. Mentorum aylık aldığım parayı ilk gün bana verdi. Diğer gönüllü arkadaşta bana yurdu gezdirdi.

Yurt iki katlı bir bina ve her iki katta da mutfak, banyo ve temizlik malzemeleri, süpürge vs. nin olduğu bir oda var. En alt katta ise çamaşır makinasının olduğu başka bir oda var. Yurtta kalan herkesin kendine ait odası var. Mutfak ve banyo o katta kalan insanlar tarafından ortak kullanılıyor. Odalar çok büyük değil ama tek kişi için yeterli. Odanın içinde lavabo da bulunuyor. Yurtta benim gibi Avrupa Gönüllü Hizmeti yapan insanlar ve buna benzer farklı gönüllü projelerde çalışan insanlar kalıyor. Yurdun yakınlarında metro istasyonu var. Metro ile şehir merkezine gitmek ortalama yarım saat alıyor.

Buradaki ilk ayımda sadece dil kursuna gittim. İlk aydan sonra projemde çalışmaya başladım. Bu arada ilk seminerim için Heppenheim şehrinde 10 gün kaldım. Seminer de bize AGH’daki haklarımız sorumluluklarımız ile ilgili bilgiler verdiler ve sorunlarımızı sordular.

Çalıştığım proje engellilerle alakalı. Zihinsel engelli insanların yaşadığı büyük bir kompleks. Toplam altı gruba ayrılmış bu tesiste benim grubumda 7 kişi yaşıyor. İşyerinde mentorumla beraber çalışıyorum. Aslında benim yaptığım iş çok kolay. Hergün bir engelliyle alışverişe gidiyorum ve alışverişte yardım ediyorum ve her akşam saat 6 da masanın kurulmasına ve toplanmasına yardım ediyorum. Akşam yemeğini de işyerinde yiyorum. Burada kalan insanlar hemen hemen her ihtiyaçlarını kendileri halledebiliyorlar. Burada bizim yaptığımız iş haftalık olarak programlanmış yaşamlarını uygulamalarında yardımcı olmak. Örneğin bir engellinin bugün traş olması gerekiyorsa onu bugün traş olman gerekiyor diye uyarmak gibi. Bu yüzden iş konusunda herhangi bir sıkıntı yaşamadım. İşyerinden bana bir bisiklet verdiler. İşe bisikletle gidip geliyorum. İşyeri ve yurt arası bisikletle 10 dakikalık bir mesafe. Çalışma saatleri olarak ta haftasonları çalışmıyorum, hafta içi de saat 15:00-22:00 arası çalışıyorum. Fakat sağolsun mentorum zaman zaman beni erken eve gönderiyor.

Şehir olarak Hamburg’u havası hariç çok beğendim. Burada yazın bile zaman zaman serin ve yağmurlu. Fakat çoğu kişi Almanyanın en güzel şehri olduğunu söylüyor. Ortasından Elbe nehrinin geçtiği Avrupanın en büyük ikinci limanına sahip ve çok çeşitli milletlerden insanların olduğu, bu yüzden yabancılara karşı bir önyargının da olmadığı bir şehir.

Buraya gelirken kafam da tereddütlerim vardı. Karşılaşabileceğim zorluklarla ilgili ama şimdi buraya iyi ki gelmişim diyorum. İnsanın yabancı bir ülkede yaşaması başlı başına bir hayat tecrübesi. Tanışılan farklı insanlar, görülen farklı yerler, farklı kültürlere dair öğrenilen şeyler bence çok değerli. Tabi ki çok çok önemli olan başka bir konu ise kendi adıma burada Almancayı çok hızlı bir şekilde öğrenmem.

Belki AGH yapan herkes benim kadar şanslı olmayabilir çünkü ben hiçbir problem yaşamadım ve şehirden, işten, kaldığım yerden, insanlardan memnun kaldım ama seminerde tanıştığım insanlar arasında birçok problemleri olan arkadaşlar da vardı. Bu yüzden AGH yapmak isteyen arkadaşlar bence sadece gitmiş olayım diye gitmesinler. Projelerinin konularını araştırsınlar, gidecekleri şehri araştırsınlar, aktivite anlaşmalarını dikkatlice okuyup ona göre karar versinler.

Bana AGH’nin çok şey kattığına ve katmaya devam ettiğine de inanıyorum. Umarım niyeti olan arkadaşlar da kendilerine en uygun projeyi yakalayıp bunu tecrübe ederler.

Saygılar sevgiler,

Serdar Çapanoğlu

from İstanbul Atatürk Airport to Berlin Tegel Airport.

Yalnızca bir uçak bileti gibi görünse de aslında öyle değil. Küçük bir çocukken tek hayalim günün birinde uzaya çıkmak ve Ay’da yürümekti. Bana her düşündüğümde heyecan veren tek şeydi bu. Şimdi ise kendimi Neil Armstrong gibi hissediyorum. Çünkü bilinmeyene sadece ben olarak gidiyorum. Bunu anlatmak da anlamak da zor olabilir…

AGH insana insanın insanlarla insanca neler yapılabildiğini gösteren müthiş bir proje. Bunu bana gösteren ağabeyime (Türker Kerim’e) buradan da teşekkürlerimi sunuyorum. Aramızda ufak bir konuşmaydı sadece “böyle bir şey var bak istersen”.  :) Akşam olur eve giderim bakarım ve buraya gelene kadar başından kalkamam Tabi ki önyargılarım ve korkularım oldu ama bu projede yer alan herkes siz buraya gelene kadar tüm soru işaretlerinizi ve kuşkularınızı yok edip buraya gönderiyor. Aksi mümkün değil zaten. Herkes sizin için bir şeyler yapıyor, yardımcı oluyor sizi buraya hazırlıyor. Gelmeden önce alınan “Ayrılış Öncesi Eğitimler”, geldikten sonra alınan “Varış Sonrası Eğitimi” gibi.

Alışmam çokta zor olmadı çünkü öyle sıcak bir ortam var ki sanki senelerdir buradasınız, senelerdir tanışıyorsunuz. Projemi bir spor kampında yapıyor olduğum için daha şanslıyım. Çünkü böyle bir yerde insanlar birbirlerine daha fazla yakın oluyor. Adıma düzenlenen hoş geldin partisi, hoş geldin yemekleri insana moral ve mutluluk veriyor ve burada olduğunuza şükrediyorsunuz. Geleli 1 hafta olmadan Berlin’in en gözde dil kursuna başlıyorum. Çeşitli eğitimlere katılıyorum. Bunlar yapmak isteyip de bir turlu yapamadığım şeyler ama burada bunları yapmak hiç de zor değil. Zaten siz gelmeden hepsi burada hazırlanmış siz sadece takvime bakıp bugün ne yapıyorum diyorsunuz o kadar! Gerisi onlara kalmış

Benim projem kamp yerinde geçen ve tahmin edebileceğiniz gibi sportif içerikli bir proje. Benim kaldığım yer, kamp yerim olan Blossin’e 4 km uzaklıkta. O yüzden her sabah burada sahip olduğunuz en değerli şeyiniz bisikletinizdir J Her sabah bisikletle 4 km gidiyorum bu hem ayılmama yardımcı ve bir o kadar da spor oluyor. Sabah saatlerinden öğlene kadar ofis çalışmaları yapıyoruz. Bu kamp yerinde daha fazla neler yapabiliriz ne gibi etkinlikler yapılabilir diye fikirler üretiyoruz. Öğleden sonra ise istediğiniz, gönlünüze göre bir aktivite seçip yapabiliyorsunuz. Climbing, kano, skating, segeln, okçuluk,  futbol, voleybol, masa ve kort tenisi, frissbee ve birçok kapalı ve açık etkinlikler.

Kamp yerinde ki hayat farklı oluyor biraz. İletişim daha kolay ve bir o kadar da rahat oluyor. Akşamları kamp ateşleri, ateş basındaki sohbetler, mangal keyfi, eğlenceler, kamp partileri.

Pedagojik eğitimler kişisel gelişim eğitimleri ve daha birçok farklı eğitimlere katılma şansı buluyorum burada. Kimisi 3-5 gün, kimisi 2 hafta sürüyor. Farklı insanlar, farklı kültürler, farklı diller, farklı ülkeler…  Onların kültürünü, onların dillerini yaşıyorum tabi onlarda benimkini. Onların kültürlerinin yemeklerini yiyoruz ama yemek sonunda Türk kahvesi içiyoruz. Onların dillerini konuşarak pişti oynuyoruz. Güzel yani

Kaldığım yer ise küçük bir villa gibi 2 katlı, ufak ama şirin. Manzarası bir harika. Sabah uyandığımda “Wolziger See “ denilen bir göle bakarak uyanıyorum. Orman havası paha biçilemez. Ben rüyamda böyle yerler gördüğümde, sabah kalktığım zaman acaba o gördüğüm cennet miydi derdim, güzel ama cennet değilmiş

AGH bana birçok şey katacak, bunu daha 1 ay sonra anladım. Ama bende buradakilere birçok şey katacağım, buradakilerde onu anladı Daha 11 ay buradayım ve birkaç 11 ay daha geçirmeğe razıyım. Bu deneyimi yaşamak çok farklı bir olay, çok farklı bir şey. Önüme büyük bir şans geldi ama karar vermek benim ellerimdeydi. Kabul etmez, aynı hayatıma devam edebilirdim ya da kabul eder tüm bu eşsiz deneyimi yaşardım. Bir kez bile düşünmedim 1 saniye bile. Arkama bile bakmadım çünkü arkanızdakiler sizi yavaşlatabilir. Ben derim ki bir proje seçin ve valizinizi hazırlayın havaalanında da arkanıza bile bakmayın Neil Armstrong gibi hissetmek ne demek o zaman anlayabilirsiniz

Melih Civan

         İtalya ben dahil çevremdeki çoğu gencin hayatında mutlaka en az bir kere gitmek istediği bir ülkeydi. Gerçekten de bu kadar talebi fazlasıyla hak ediyor. İtalya’ya ve projeye dair beklentilerim yüksek olmasına rağmen hiçbir hayal kırıklığı yaşamadım. Her şey sorunsuz ve yolunda ilerledi. Roma Fuimicino havalimanında ufak bir aksilik yaşadım ama o da kısa süre içerisinde halloldu. Havalimanındaki görevliler ve polisler hariç gittiğim bütün yerlerde Türk sempatisiyle karşılaştım. Gerçekten seviliyoruz orada. Turko deyince hemen Hakan Şükür diyorlar ve ben bir Galatasaraylı olarak gurur duydum

Fuimicino Havalimanı’ndan 3 buçuk saatlik uzaklıktaki Chieti şehrine, Chieti’den de projenin uygulanacağı Ortona semtine gittik. Ortona 23.000 kişilik bir sahil kasabasıydı ve muhteşem bir sahili vardı. Projemizin adı ”Beyond The Shadow Line” idi. 6 ülkeden toplam 37 kişi ile ”Shadow Line” konulu bir tiyatro gösterisi hazırladık ve sunduk. Shadow Line hayatımızdaki dönüm noktasını tanımlıyor. Yani bu bir çizgi ve tam Türkçe’si yok. Bu çizgiyi geçtiğinde ayakların yere basmış ve yetişkin olmuş oluyorsun. Bu bir aşk yüzünden, bir kaza yüzünden, büyük bir olay yüzünden olabilir. Veya profesyonel iş hayatına başlamış olup kendi paranı kazanıp kendi kararlarını sadece kendin verebildiğin zaman çizgiyi aşmış olabiliyorsun. Tiyatro kapsamında drama, oyunculuk ve ses yönetimi ile alakalı çok faydalı eğitimler aldık. Müthiş eğlenceli, faydalı ve her saniyesinden dolu dolu tecrübe akan bir projeye gitmiş olmaktan çok mutluyum. Proje ekibinde İtalya dahil 6 ülke vardı. Türkiye, Romanya, İngiltere, Hırvatistan, Fransa ve İtalya. Çok çabuk bir kaynaşma evresi ve tanışma süreci yaşadık. Herkes ne kadar farklı ülkeden olursa olsun hepimizin ortak noktası genç olmamızdı ve ortak konu başlıkları altında buluşmamız çok zor olmadı. Takım çalışmasını birbirinden farklı ülkelerle gerçekleştirmek, takım kavramının ne kadar farklı mozaiklerle bir bütün olduğunu öğrenmek büyük bir zevk. Gerçekten çok iyi bir ev sahipliği gördük. İtalya projenin her aşamasında ev  sahipliğini, sabrını, güler yüzünü ve yardımını bizlere gösterdi. Proje kapsamında engelli İtalyan vatandaşlarının atölyelerini ziyaret etme fırsatı yakaladık, alkol veya madde bağımlılarının atölyelerini ve rehabilitasyon merkezlerini de ziyaret etme şansı bulduk. Ortona belediye başkanıyla ortak basın toplantısı düzenledik. Projemiz 12 gün sürdü ve her günü birbirinden eğlenceli, aksiyon dolu, bilgi dolu, arkadaşlık doluydu. Farklı kültürler, farklı dinler, farklı diller, farklı renkler… Apayrı hayatlar, bambaşka yaşam tecrübeleri…

5 farklı ülkeden arkadaşlarla kaldım. 5 farklı kültürün yaşantısını az çok tattım. Bu bambaşka bir deneyimdi. O insanlarla yaşıyorsunuz her gününüz hemen hemen her dakikanız birlikte geçiyor ve dolayısıyla o kültürü tanıma fırsatı buluyorsunuz. Onların ülkelerindeki yaşam standartlarını, ekonomik refahlarını, olaylara ne açıdan baktıklarını öğrenme olanağı buluyorsunuz. Zaten projenin asıl amaçlarından bir tanesi gençlerin birbirlerini daha iyi anlama, kültür ve fikirlerin paylaşılabileceği bir platform oluşturmaktı. Nitekim bu platformdan tüm katılımcıların fazlasıyla yararlandığını düşünüyorum. Bu platformun bir parçası da Türk ekibiydi. Kendi kültürümüzü tanıtırken -aslında daha önce düşünmediğiniz bir çok şeyi düşünmek zorunda kaldığınız için- keşfetmediğiniz özellikleri keşfedip aktarmaktan zevk ve gurur duyuyorsunuz. Yıllar evvel bizim atalarımızdan korunmak için yapılan kalede, yıllar önce atalarımızın savaştığı insanlarla dostça sohbetler edip gelecek için ortak projelere imza atmak için sözleşmek apayrı bir his.

Edindiğim bilgiler, kazandığım tecrübeler, aldığım dersler, tanıdığım insanlar, yaşadığım olaylar paha biçilemezdi. Bana BurSanat Eğitim ve Gençlik Derneği aracılığıyla bu fırsatı sunan Sivil Toplum Destekleme Derneği’ne teşekkürler ederim.

Gökçe KARACA

“Inclusive-R” proje eğitimi’ne gitmeden önce, açıkçası takım olarak beklentilerimiz çok fazla değildi. Aslında orda neyle karşılaşacağımızı bile bilmiyorduk. Nitekim uçaktan ilk indiğimiz an, düşük beklentilerimizi karşılar nitelikteydi. Bükreş’te çok küçük bir havaalanına iniş yaptık ve kendi kendime biz nereye geldik dedim J İlk izlenimler çok da olumlu olmamasına rağmen, Bükreş şehir merkezine vardığımızda bu izlenimlerimiz bir nebze de olsa yerini olumlu düşüncelere bıraktı. Hep beraber bir restoranda yemek yedikten sonra bizi alacakları yerde beklemeye koyulduk. Diğer ülke katılımcılarıyla tanışmamız burada başladı…

…Sonunda eğitim göreceğimiz şehre (Pietra Neamt) geldik. Bizi çok sıcak ve içten karşıladılar. Diğer ülke katılımcılarıyla (İspanya, İtalya, Bulgaristan, Romanya) tanıştıktan sonra artık bir aile ortamında gibi hissettim kendimi. Çok çabuk kaynaştık. Sosyal dahil etme konulu eğitimimizi bu alanda bilgisi ve tecrübesi olan ve Romanya ulusal ajansından olan bir eğitimci verdi. Eğitimi, aktiviteler ve sunumlarla renklendirdik ve daha zevkli hale getirdik. Uluslar arası bir ortamda olmam dolaylı olarak yabancı dilimi geliştirmem için fırsat oluşturdu. Ben de bu fırsatı çok iyi kullandığımı düşünüyorum. Eğitim haricinde katılımcılarla birlikte yemekte olsun, futbol oynarken olsun yani her aktivitede hep birlikte olmaya çalıştım. Çünkü kendi kültürümüzü, dünya görüşlerimizi ve önyargılarımızı böylesi bir ortamda tartışmak ve paylaşmak bireysel olarak bana çok şey katacaktı.

On günlük eğitim sürecinde kaldığımız bölgeyi tanıma ve kırsal kesimlerdeki insanlarla konuşma fırsatım oldu. Bu aslında eğitimimizin hedeflediği bir durumdu. Bu insanların yaşam şartlarını, dünya görüşlerini ve diğer kişilerle olan ilişkilerini incelemek işin en zevkli tarafıydı. Onların sorunlarını dinleyerek, kendi ülkemizdeki kırsal kesimlerde yaşayan insanlarla kıyaslama ve bu sorunlara nasıl çözüm bulunacağı konusunda ortak görüşler ortaya çıkardık.  Artık bu alanda az çok tecrübe sahibi olduğumu söyleyebilirimJ

Eğitimleri daha eğlenceli yapma noktasında bazı aktivitelerimiz ve oyunlarımız oldu. Bunun yanında bazı günler şehir ve dağ gezilerimiz bizi daha çok insana ulaştırdı.

Sonuç olarak on gün boyunca edindiğim tüm bu tecrübelerin tek bir amacı var; o da bir şeyleri değiştirmek. Bu tecrübelerimi BurSanat aracılığıyla ülkemde bazı şeylerin değişmesi için kullanmak, bu yola çıkmamdaki en önemli faktördü.

Gürkan ÇAPKIN